Article
0 comment

Chengdu en Emei Shan

Emei shan, sichuan, china

Afgelopen vrijdag ben ik vanuit Amsterdam rechtstreeks naar Chengdu gevlogen. Als je de KLM-logo’s in het vliegtuig had afgeplakt, had je beslist gedacht in een Chinees vliegtuig te zitten. Het overgrote deel van de passagiers was Chinees, met hier en daar wat Engelsen, Fransen en Duitsers. Later kwam ik in het hostel in Chengdu nog twee mensen uit Krimpen a/d Ijssel tegen, blijkbaar was ik toch niet de enige Nederlandse passagier geweest. Direct al bij het verlaten van de luchthaven kwam me de warme, ietwat vochtige lucht tegemoet. Alle Chinezen om me heen vonden het blijkbaar niet zo warm, ze hadden vrij dikke jassen aan. Het is maar aan welk weer je gewend bent…

Via het hostel in Chengdu had ik geregeld van de luchthaven naar het hostel gebracht te worden. Een ritje van een uur voor ca. €8,-. De rest van de zaterdag heb ik niet meer zoveel gedaan dan uitrusten van de vliegreis en uitzoeken wat ik zondag zou gaan bekijken.

Het hostel bevalt bijzonder goed. Ik heb een eenpersoonskamer met badkamer, het hostel heeft een uitgebreide bar/restaurant (met wifi) waar altijd veel mensen rondhangen, een mooie binnentuin met bomen, ligstoelen en vijvers. Er is in het hostel veel praktische informatie beschikbaar over allerlei zaken die van pas komen als je je eigen reis regelt, zoals tips voor uitstapjes, plattegronden met buslijnen, treintijden enz.

Op zondag heb ik een soort stadsbezichtiging gedaan waarbij in onder meer naar twee tempels, het grote stadspark en het centrale plein ben geweest. Het was mooi weer, en zondag, maandag en dinsdag bleken ook nog vakantiedagen te zijn in China. Dus een behoorlijke drukte overal.
Vooral de eerste tempel die ik bezocht, de Wenshu-tempel, vond ik vrij indrukwekkend. Dit is de grootste tempel van Chengdu, maar ik vond het vooral indrukwekkend omdat de meerderheid van de bezoekers er was vanwege de functie van de tempel: wierook branden, bidden, rijst- en fruitoffers neerleggen etc.

De tweede tempel (Wuhou) tempel kon je alleen binnen door het betalen van een vrij forse entreeprijs, de tempel en de tempeltuin zagen er prachtig uit en er was een tentoonstelling van voorwerpen uit o.a. de Qing-dynastie.
Het grote stadspark bood een op-en-top Chinese belevenis: overal mensen die staan te zingen (versterker op 10) en te dansen, een bandje met als toeschouwers breiende vrouwen op plastic stoeltjes etc. In de prachtige theetuin heerste zowaar nog enige rust, behalve dat je soms de uithalen hoorde van een mevrouw aan de andere kant van het park. Vermoedelijk vond ze zichzelf de Chinese Maria Callas, maar het was eerder tenenkrommend…

Maandag dacht ik met de bus naar Emei Shan te gaan (berg van 3000 meter op 150 km afstand van Chengdu). Nadat ik met mijn backpack met de taxi was aangekomen bij het busstation, bleek daar een enorme drukte zijn. Na 10 minuten geduw en getrek in iets dat dat een rij moest voorstellen, stond ik eindelijk bij een loket. Helaas had ik pech, alle kaartjes voor de bussen naar Emei die dag (iedere 20 minuten een bus) waren uitverkocht. Gelukkig was er bij het busstation nog een loket waar treinkaartjes werden verkocht én waren er nog zitlaatsen beschikbaar voor een trein in de middag naar Emei. Daarna inclusief kaartje weer terug naar het hostel met de lijnbus, handig dat het hostel redelijk in de buurt van het treinstation is. Ook bij het treinstation heerste een enorme drukte met duizenden mensen die op het stationsplein en in het station met hun bagage zaten.

In de trein was er een flinke nieuwsgierigheid naar die “laowai” (buitenlander) en ik kreeg spontaan een kaart van de Emei-berg in mijn handen gedrukt van een meisje dat enigszinds Engels sprak. Wat een service! Na een rit van ongeveer 2,5 uur kwam de trein aan in Emei. Het station was in een ietwat morsige buitenwijk en het stationsplein was behoorlijk desolaat en stoffig. Ik wist vantevoren al dat er geen bus was van het station naar mijn hotel in Baoguo (soort toeristische buitenwijk van Emei aan de voet van de berg). Nergens was een officiele taxi te bekennen, maar ik had wel het telefoonnummer van iemand van het hotel om hotelgasten op te halen vanaf het trein- of busstation. In de trein was ik aan de praat geraakt met een student uit Chongqing die in Emei studeert. Aangezien hij ook vanaf het station naar zijn studentenkamer moest, hebben we een onofficiele taxi gedeeld, waarbij ik onderweg ben afgezet bij mijn hotel.

De naam hotel deed zijn naam echt eer aan, voor mij alleen een kamer met 2 tweepersoonsbedden en een grote badkamer. Het enige verschil met duurdere hotels was dat er geen internet op de kamer was en (heel Chinees) er geen wc-papier was. Niet slecht voor €13 per nacht. Ook deze accomodatie had ik uitgekozen vanwege populariteit ervan bij backpackers en andere mensen die op de bonnefooi op reis zijn. Ik zag er een paar Israeliers die ik ook al in Chengdu in het het hostel had gezien, en raakte aan de praat met iemand uit Nieuw-Zeeland, een viertal uit Berlijn en een meisje uit Utrecht.

Wel viel me na aankomst in Emei redelijk de moed in de schoenen. Het begon namelijk te stortregenen en ik was van plan de berg gedeeltelijk te gaan beklimmen. De uiteenlopende informatie over de verschillende wandelroutes, begaanbaarheid van paden vanwege sneeuw en ijs en het wel of niet volgeboekt zijn van overnachtingsaccomodatie in kloosters op de berg, hielpen me ook niet echt. Omdat ik beslist niet de laatste bus naar beneden zou willen missen zonder accomodatie op de berg te hebben gevonden, besloot ik dat het het handigste was een wandeling te maken tussen de twee laagste van de drie busstations op de berg en daarna terug te gaan naar het hotel in Baoguo. Volgens iemand van het hotel lag ook de top van de berg in de mist.

Dinsdagochtend ging ik vol goede moed door de motregen en mist naar het speciale busstation naast mijn hotel voor de bussen de berg op. Hoogstwaarschijnlijk stond het in het Chinees welk duidelijk aangegeven (en zo goed is mijn Chinees nu ook weer niet), maar de Engelstalige informatie maakte niet echt duidelijk welke bustickets voor welke heen- en terugroutes geldig waren. Dan maar het duurste ticket, omdat dit naar mijn vermoeden de meeste flexibiliteit bood. Dat bleek dus niet zo te zijn, mijn ticket was voor de heenweg alleen geldig voor naar het hoogste busstation en en dan op de terugweg via de twee lagere busstations. Dan maar naar het hoogste busstation en dan wandelen of met de kabelbaan naar de top. Op deze manier blijf je continu gedwongen je plannen te veranderen, maar je raakt er wel redelijk aan gewend.

Na een rit van twee uren bergop kwam de bus aan bij het hoogste busstation. Gelukkig regende het niet meer, maar het was wel mistig. Na de staat van de schoenen en kleding te hebben bekeken van de mensen die vanaf de top over het wandelpad naar beneden waren gelopen, besloot ik dat het waarschijnlijk begaanbaar genoeg was om met mijn wandelschoenen te beklimmen. Hier en daar lag nog redelijk wat sneeuw, modder en ijs op de trappen, maar het was goed te doen. Onderweg raakte ik aan de praat met een dertiger die in een ziekenhuis in Chengdu werkt, en zijn vrouw. Ongevraagd werd ik door hen onderweg getrakteerd op vanalles zonder dat ik iets terug kon geven (“Welcome to China!”), een bak noedelsoep, een bamboestok om de makaken te verjagen die je soms op het wandelpad bespringen om spullen uit je rugzak te pikken.

De wandeling van het busstation op 2430 meter naar de bergtop op 3077 meter hoogte duurde zo’n twee uur. Lag het busstation nog volledig in de wolken, de top lag boven de wolken. Het uitzicht was werkelijk adembenemend. Drie bergtoppen in de zon met tempels en een enorm boedabeeld die net boven een wolkendeken uitsteken. Wat een beloning voor die busrit en klim van in totaal vier uur! En dat terwijl ik aanvankelijk helemaal niet van plan was naar de top van de berg te gaan. Mijn twee wandelgenoten uit Chengdu hadden me gevraagd of ik bij hun in de auto mee wilde terugrijden naar Chengdu. Omdat ze beide de dag erna weer moesten werken, moesten ze betrekkelijk snel weer naar beneden om nog enigszinds op tijd weer in Chengdu te zijn. Omdat ik graag wat langer op de bergtop wilde blijven, ben ik een tijd erna weer zelf naar beneden gegaan. Mijn gezicht is nu wel flink rood van de zon. Omdat ik niet naar de bergtop zou gaan én de bergtop in de mist zou liggen, had ik geen zonnebrandmiddel meegenomen.

De busreis terug van Emei naar Chengdu verliep wel als gepland. Vandaag ben ik vanuit Chengdu naar Xian gevlogen.

Geef een reactie

Required fields are marked *.