Article
0 comment

Kaifeng

Kaifeng Shudian Jie China

Kaifeng is voor Chinese begrippen een kleine stad, het telt momenteel ongeveer 600.000 inwoners. Het was vanaf de 10de eeuw hoofdstad tijdens verschillende dynastieën in de middeleeuwen. Naar alle waarschijnlijkheid was Kaifeng tussen 1013 en 1127 de grootste stad ter wereld met 600 tot 700 duizend inwoners. De neergang van Kaifeng werd in grote mate veroorzaakt door de vele overstromingen van de nabijgelegen Gele Rivier. Tot het begin van de twintigste eeuw is de stad enkele honderden keren overstroomd. De meest desastreuze overstroming was in 1642, toen ongeveer 300.000 doden vielen door de overstroming en hongersnood en de pest als gevolg van de overstroming.
Heel veel van die roemruchte geschiedenis is nu niet meer aan te treffen in Kaifeng. De overtromingen hebben ervoor gezorgd dat de meeste historische schatten 8 meter onder de huidige stad begraven liggen. Het is dan ook verboden om hoge gebouwen in de stad te bouwen, de fundering ervan zou de oude stad eronder kunnen beschadigen.

Tegenwoordig is het vooral een plaats die bij Chinese dagtoeristen geliefd is. Er zijn enkele historische plekken te zoeken, er zijn enkele mooie parken, er is een kitscherig pretpark over de geschiedenis van Kaifeng. En vooral: Kaifeng is bekend vanwege de avondmarkt. Een groot deel van deze avondsmarkt bestaat uit heel veel eettentjes met allerlei “lekkernijen”, er zijn ook veel gewone marktkraampjes.

Ondanks dat het een vrij toeristische stad is, komen er bijna geen buitenlandse toeristen. Vrijwel niets behalve de naam van mijn hostel is tweetalig. In ieder geval heel goed voor mij bij het oefenen van Chinees lezen! In Kaifeng wordt ik nog veel meer dan in Luoyang nagekeken door iedereen op straat. Het hostel waar ik logeer is het allereerste echte internationale hostel in de stad. Als ik er op 12 april aankom is het hostel net 10 dagen open en ik ben een van de alleereerste internationale gasten. De eigenaars zijn een een vrouw uit Kaifeng en haar man uit Australië. Aangekomen in het hostel hoop ik dat er ook gelegenheid is om eten te bestellen, zoals dat in de meeste hostels is. Dit is er echter niet. Gezien de omvang van het hostel is dit niet verbazingwekkend. Er zijn 5 twee-persoonskamers en en een stuk of vier “slaapzalen” voor maximaal 6 personen. Omdat ik eigenlijk niet naar de Kentucky Fried Chicken (KFC) of Mc Donald’s wil (die zijn er inderdaad beide), maar ook niet weet welk restaurant voor mijn als buitenlandse gast makkelijk toegankelijk is, besluit ik mijn geluk maar direct te beproeven op de avondmarkt. Ik eet ondermeer blokjes vlees en tofu (?) met pittige saus in een flensje, een grote loempia met rundvlees en ei, en een gestoomde maiskolf. In de Lonely Planet lees ik later dat er naast de gebraden insecten en kikkers, ook eendenbloedsoep en schapenogensate’s te koop zijn…

Van woensdag 13 april maak ik een rustdag. Van al mijn activiteiten de dagen ervoor ben ik behoorlijk moe. Ik wandel rond in de omgeving, doe de was, schrijf aan blogberichten en maak dankbaar gebruik van de internetverbinding die ik op mijn eigen kamer heb. Het kiezen van het ontbijt vind ik lastig. Iets heel geschikts voor een ontbijt weet ik niet, dus ik kies maar de makkelijkste weg en ga naar de KFC voor een ontbijt, broodje spek-en-ei, olie-achtig witbroodje en een koffie. ’s Middags eet ik een flinke bak instant-noodles en ’s avonds heb ik ook even geen zin in gedoe, het wordt een Big Mac menu bij McDonald’s.

Kaifeng Shudian Jie

Donderdag maak ik een stadbezichtiging. Via “Shudianjie” (letterlijk: Boekenwinkelstraat), een straat met historische bebouwing waar ’s avonds een groot deel van de markt is, loop ik naar een grote weg waar ik de bus wil nemen naar de IJzeren Pagode. Onderweg wordt ik aangesproken, het is een student van de plaatselijke universiteit. Aan de Engelse woorden die hij gebruikt, is te merken dat hij flink wat Engels heeft geleerd maar het spreken nog nooit goed heeft geoefend. Zijn uitspraak is geregeld totaal onverstaanbaar. En mijn Chinees verstaat hij vaak ook niet. Een goede oefening voor ons beiden!

Kaifeng Iron Pagoda

We nemen niet de bus, maar lopen naar de Pagode en hij geeft me een rondleiding op het universiteitsterrein dat naast de Pagode ligt. De 57 meter hoge pagode is in 1049 gebouwd met donkere, geglazuurde bakstenen die de pagode het uiterlijk geven als was hij uit ijzer opgetrokken. Ik probeer me voor te stellen hoe de omgeving 900 jaar geleden moet hebben uitgezien, goed lukt dat niet want de student blijft maar doortetteren. De helft van de tijd ben ik bezig met het verstaan van hem en hij staat ook de hele tijd in beeld als ik foto’s wil maken. Helaas heeft hij niet in de gaten dat ik het heel irritant begin te vinden.

Mijn originele plan om ook het Longting Park te bezoeken komt handig uit, er moet entree voor worden betaald en dat wil hij vast niet. Als hij voorstelt buiten de ingang van het park te blijven wachten totdat ik terugben, lieg ik maar dat ik erna al met iemand in het hotel heb afgesproken.

Het Longting Park is het gebied van het voormalige keizerlijke paleis. In het midden ligt de Long Ting, het Drakenpavilioen dat je kunt beklimmen voor een uitzicht over de stad. Mijn keuze voor een wat koeler park blijkt heel fijn. Het is inmiddels namelijk al boven de dertig graden. Het midden van China kent redelijk extreem weer: lente en herft zijn bijna afwezig, het weer slaat abrupt om tussen winter en zomer. Anderhalve week ervoor had het nog gesneeuwd. Al uitpuffend op een bankje in het park wordt ik half belaagd door een stuk of 20 kinderen. Ik ben volledig omringd door een groep kinderen die me verwonderd staan te bekijken en willen weten waar ik vandaan kom. “Meiguo!” (Amerika) roept de een, “Yingguo!” (Engeland) gilt de ander. Als ik vertel dat ik uit “Helan” kom, klinkt gegiechel. “Henan?!” (de provincie waarin Kaifeng ligt). Nee, “Helan”, ze kennen het niet.

Kaifeng Night market

’s Avonds in het hostel kom ik Todd weer tegen, mijn reisplanning richting Shanghai komt gedeeltelijk overeen met die van hem. We gaan naar de avondmarkt om iets te eten. We kiezen een gerecht uit met groente, tofu, koriander en (hoe wij het verstaan) “ya” (eend). Het blijkt echter geen “ya”, maar “yu”, vis. Todd denkt met donker bier iets sterkers te bestellen dan het gewone Chinese bier met een alcoholpercentage van doorgaans niet meer dan 2,5%. Het bier smaakt echter als pils aangelengd met zoet dropwater. En zo is het eten in China toch iedere keer weer een verrassing…

Op vrijdag bezoek ik nog een Taoistische tempel in Kaifeng. Het originele tempelcomplex bestond uit veel meer gebouwen, ongeveer de helft staat er nog. De toren van de tempel is tijdens meerdere overstromingen telkens opnieuw bedolven onder de modder, maar iedere keer weer uitgegraven. ’s middags neem ik de trein naar Nanjing.

Geef een reactie

Required fields are marked *.