Article
0 comment

Luoyang en Shaolin tempel

kungfu shaolin klooster tempel

Omdat ik met de dagexcursie op zondag eigenlijk al alles in Luoyang bezocht had dat in mij planning stond, besloot ik voor de maandag het advies op te volgen van iemand in het hostel in Chengdu, namelijk om naar de Shaolin tempel te gaan. De Shaolin tempel ligt op ongeveer twee uur rijden van Luoyang en er is geen goede busverbinding. Ik besloot te kiezen voor een excursie die via het hostel geregeld werd.

Maandagochtend om 8 uur was het vertrek en er bleken nog twee mensen van het hostel mee te gaan, Natalia uit Polen en Todd uit de Verenigde Staten. We gingen mee met een Chinese tour group en de reisleidster sprak amper Engels. Niet dat ons dat iets uitmaakte, het ging er immers om om bij de Shaolin tempel te komen. Vrijwel de gehele rit van twee uur was de reisleidster aan het woord met ellenlange verhalen over de Shaolin tempel en de geschiedenis ervan (dat kon ik er nog uit opmaken). Telkens als ze haar verhaal van soms wel 20 minuten had afgerond, sloot ze af met “OK!?” en keek vragend naar ons. We lachten vriendelijk terug en knikten ja. Gelukkig sprak Todd wat beter Chinees dan ik, dat kwam vooral van pas om haar wat gerust te stellen. Het feit dat er buitenlanders in haar groep zaten, bezorgde haar bijkans een zenuwinzinking van de stress. Nee, we zouden echt weer op de afgesproken tijd en plaats verschijnen en nadat dat de eerste keer was gebeurd, kregen we de vrijheid zelf te gaan rondkijken. De Chinese groep sjokte namelijk braaf achter haar aan, terwijl ze hen via een soort Fisher Price megafoontje toegilde.

shaolin pagoda forest

De Shaolin tempel wordt beschouwd als de oorsprong van Kong Fu. Het ligt op den berg Song Shan. Bij de entree hoorde ook een Kong Fu show in een theater dichtbij de tempel. Jammer van de grote hoeveelheden publiek, want veel mensen moesten zich echt in allerlei bochten wringen om nog iets van de show te kunnen zien, die op zich erg goed was. In de buurt van de tempel staat ook een “bos” van 246 bakstenen pagoda’s, die ik persoonlijk meer de moeite waard vond dan de Shaolin tempel zelf. Waarschijnlijk zorgt de legendarische naam van de Shaolin tempel voor zoveel bezoekers, want ik ben er nog niet uit of ik het iemand anders aan zou bevelen te bezoeken.

Na het bezoek aan de tempel en een korte rondrit op de berg waarop deze ligt, vertrokken we naar het restaurant voor de lunch. Een typisch Chinees restaurant met grote ronde glazen draaitafels. Ik had vantevoren niet verwacht om met een Chinese tour group samen te gaan lunchen, maar het eten was best goed. De mensen die naast me aan de tafel zaten, bleken toeristen uit Chengdu te zijn. Eigenlijk hadden we een excursie naar alleen de Shaolin tempel uitgekozen, voorop de bus hing een briefje dat het een excursie naar de Shaolin tempel en de Longmen grotten was, maar Chinezen blijken erg flexibel… Na de terugrit naar Luoyang stond ik plots weer voor de ingang van de nationale pioenrozentuin! We konden mee voor 50 yuan of in de bus blijven. Natalia wilde er echt niet naartoe, ik had het al gezien en Todd maakte het eigenlijk niet veel uit. Waarschijnlijk was de reisleidster bijzonder opgelucht dat ze ons kwijt was toen we besloten om dan maar zelf met de taxi weer terug te gaan naar het hostel.

Natalia had ’s avonds de nachttrein naar Beijing en met Todd ging ik eten een zogenaamde “meishijie”, een straat met allemaal kraampjes waar je eten kunt bestellen. Ik had zo mijn twijfels hierover, maar Todd woont al enige tijd in Shanghai (hij werkt voor de Fudan Universiteit) en bleek dit vaak te eten. De zijderupslarven en gebraden kikkers op een stokje liet ik voor wat ze waren. We bestelden onder meer satestokjes met kip, schapenvlees en kippevleugeltjes, gebraden aardappelschijfjes, mie en een gebraden aubergine. Het smaakte prima. Bij deze “meishijie” stonden ook overal tafels en stoelen waar je kon gaan zitten eten. Een soort openluchtrestaurant van een straat lang. Heerlijk weer, biertje erbij, dit beviel goed.

shaolin temple

’s avonds zijn we uitgeweest in een van de weinige bars die op was op maandagavond. De bar was gevestigd op de tweede verdieping van een winkelcentrum en het meisje bij de ingang reageerde uitermate verrast en met een hele harde “waaaauuuuuuuw!!!” toen ze twee buitenlanders zag aan komen lopen. Volgens Todd was dit een bar zoals in heel veel plaatsen in China. Behoorlijk gericht om je in de kijker te werken met een dure fles drank op je tafeltje. Werkelijk niemand hing aan de bar een biertje te drinken. Iedereen werd een tafeltje toegewezen met daarop het drankje dat je zelf uitkiest en desgewensd deelt met mensen waarmee je aan de praat raakt. We bestelden een fles rum en de nodige blikjes cola om er een goed mixdrankje van te maken in een kan die speciaal hiervoor werd gebracht. Iedere keer zodra deze kan leeg dreigde te raken, werd deze weer ongevraagd aangevuld door de barmedewerker die aan ons was toegewezen. Je persoonlijke bediende voor de hele avond. Aangezien de bars niet erg laat open bleven waren we al voor een uur of 1 weer terug in het hostel.

Geef een reactie

Required fields are marked *.