Article
0 comment

Ook Shanghai is China

Shanghai Urban Planning Exhibition maquette

Vanaf de eerste dag dat ik in China was, werd ik regelmatig spontaan aangesproken door mensen. De eerste keren dat dit gebeurde overheerste een beetje de argwaan, wat willen ze van me? De meeste mensen blijken oprecht geïnteresseerd in je, waar je vandaan komt, welke plaatsen je gaat bezoeken etc. Veel mensen proberen je te helpen met bijvoorbeeld het wijzen van de weg, geven je advies over te bezoeken bezienswaardigheden of helpen je als je geen wijs wordt uit iets. Als ik ergens met mijn rugzak liep werd ik soms ook aangesproken door mensen die me op hun scooter naar mijn bestemming wilde brengen. Een glimlach en een vriendelijke afwijzing was dan voldoende. Kortom, mijn ervaringen met de inwoners van China zijn erg positief.

Shanghai wijkt wat dit betreft jammergenoeg af van de andere plaatsen in China die ik heb bezocht. Kort gezegd is mijn ervaring dat je op straat in Shanghai alleen wordt aangesproken door mensen die geld aan je willen verdienen.
Op het Volksplein ben ik enkele keren in perfect Engels aangesproken door studenten (?) met iedere keer een vergelijkbaar verhaal. Ze waren in groepjes van twee of drie waarvan eentje uit Shanghai zelf en de andere personen zouden zogenaamd op bezoek zijn bij hun vriend(in) in Shanghai. En uiteraard, hoe toevallig, waren ze net op weg naar een theehuis voor een theeceremonie. Nu is het inderdaad zo dat sommige thee in China erg duur is, maar als je als toerist op straat aangesproken wordt door mensen die je per se mee willen nemen naar een theehuis, niet doen want je betaalt de dure prijs in drievoud. Gelukkig was mijn intuïtie niet in slaap gesust door alle vriendelijkheid in de voorgaande weken.

shanghai nanjing road

In Nanjing Lu, de bekendste winkelstraat van Shanghai, werd ik aangesproken door behoorlijk hardnekkige verkopers van nephorloges. In de buurt rondom Nanjing Lu werd ik dan weer regelmatig toegesist, “pssst, ladymassage?!” Nou, nee. Wie zijn geld snel kwijt wil in winkels en restaurants, kan het beste terecht op de Bund. Daar staan namelijk mensen die je dolgraag mee willen nemen naar juist die ene leuke winkel of dat speciaalste restaurant van de stad. (Uiteraard betaal je dan de hoofdprijs).
Ook de minder bedeelden in deze stad gedragen zich als een brutale roedel geldwolven. Terwijl ik aan het wandelen ben, spuit iemand in een oogwenk een klodder poetsmiddel op mijn schoen. Verbouwereerd zeg ik dat ik dit niet wil. 不要! Bu yao! Het wordt er door de schoenpoetser vanaf gepoetst en op het moment dat ik wegloop ligt er alweer een nieuwe klodder op mijn andere schoen. ‘s Avonds blokkeert een dame met geldbakje de stoep waarover ik loop. Blijkbaar vind ze dat ik tol moet betalen voor “haar” stukje stoep. Na wat geglimlach en geduw en getrek wandel ik verder.

Shanghai Moore Memorial Church

In Shanghai moet alles het grootste, het hoogste, het snelste en het duurste zijn. Shanghai is geobsedeerd door geld. Shanghai maakt heel uiteenlopende gevoelens bij mij los. Ik veracht het platte materialisme en in Shanghai lopen honderdduizenden buitenlanders rond, extra aandacht of een sterrenstatus hoef je in tegenstelling tot in veel andere Chinese steden niet te verwachten.

En toch, tóch bevalt Shanghai me. Het verkeer is er een stuk minder chaotisch, de metro is fijn vertakt over de hele stad en het stikt er van de winkels en restaurants. De stadsopbouw van Shanghai is erg gevarieerd. Brede straten, smalle steegjes, straten met bochten, hoge wolkenkrabbers, lage bebouwing, ultramoderne appartementencomplexen, klassieke westerse gebouwen uit de jaren ‘20, traditionele Chinese gebouwen. Samen met Hong Kong is geen andere Chinese stad zo open voor de rest van de wereld. “Chinese stad” is wellicht een verkeerde benaming voor Shanghai, “wereldstad in China” is eigenlijk passender. Een wereldstad die open staat voor buitenlanders, nieuwigheden en mensen van allerlei pluimage.

Geef een reactie

Required fields are marked *.