Article
1 comment

Vergane Glorie Express: per trein van Boekarest naar Istanbul

Giurgiu Nord Bosphorus Express

Mijn reisgenoten zijn niet de spionnen Mata Hari of Robert Baden-Powell, niet de koningen Leopold II van België of Ferdinand I van Bulgarije, niet Queen Elisabeth II van Engeland, niet actrice Marlene Dietrich, niet Lawrence of Arabia, ook niet Charles de Gaulle, Nikita Chroesjtsjov of welke andere belangrijke en beroemde personen dan ook. Mijn enige reisgenoten zijn een taxichauffeur uit een dorp in Anatolië, een Roemeense mevrouw van middelbare leeftijd, twee Turkse vrouwen van het platteland en een beambte van de Roemeense spoorwegen. We zitten in de Bosphorus Express, de trein van Boekarest naar Istanbul, het enige nog overgebleven gedeelte van die vermaarde Oriënt-Express.

Hier reed ooit de Oriënt Express

Er zal geen auteur van het kaliber Graham Green of Agatha Christie opstaan om boeken over ons te schijven. De luxe van de Oriënt-Express is ver te zoeken, maar de nostalgie is wel volledig aanwezig. We zitten in een aftands slaaprijtuig dat rond 1953 gebouwd is. DSG (Deutsche Schlaffwagen- und Speisewagengesellschaft) staat hier en daar op metalen bordjes. In gedachten zie ik hele families die voor het eerst sinds jaren weer op vakantie gaan, naar de Alpen ofzo, rijdend in dit rijtuig door een nog half platgebombardeerd Duitsland. Wie een zelfde soort rijtuig dichterbij wil zien, het spoorwegmuseum in Koblenz heeft er een in de collectie…

Bosphorus Express sleeping car

Bosphorus Express sleeping car

Heel slaaprijtuig voor vijf passagiers

De Roemeense mevrouw en de spoorwegbeambte hebben elkaar inmiddels gevonden. Om de overige vier passagiers niet te veel te storen met hun geklets en gerook, gaan ze aan het einde van het rijtuig zitten onder het bordje waar “Fumatul interzis” op staat. De twee Turkse dames sluiten zichzelf op in hun eigen slaapcabine en zie ik nauwelijks nog de rest van de reis die een half etmaal duurt. Zo nu en dan heb ik een kort en moeizaam gesprekje in het Engels met de Turkse taxichauffeur. Tussen Boekarest en de Roemeens-Bulgaarse grens rijden we door een vlak landschap met jaknikkers. Nooit geweten dat hier olie wordt gewonnen. Met de taxichauffeur maak ik een wandelingetje door de trein, die behalve uit ons slaaprijtuig nog uit enkele zitrijtuigen bestaat. Rijtuigen die onderweg weer worden afgekoppeld om door te rijden naar andere bestemmingen dan Istanbul. In een Bulgaars rijtuig zit een Zweeds echtpaar dat ik enkele dagen eerder in Boedapest heb ontmoet. Ze zijn onderweg naar Plovdiv. Meer dan een kort gesprekje zit er niet in, want we zijn bijna bij de grens en wellicht wordt dit rijtuig losgekoppeld van ons slaaprijtuig. Toch maar vlug terug. Op station Giurgiu Nord is de paspoortcontrole. Het stationsgebouw is vervallen en de spoorbedding is een soort kruidentuin. Zwerfhonden wachten geduldig op passagiers die wat te eten uit het raam gooien.

donaubrug giurgiu roemenië ruse bulgarije

Bosphorus Express bulgarije

Donaubrug tussen Roemenië en Bulgarije

Vanaf Giurgiu Nord is het een kort stukje naar de werkelijke grens, de brug over de Donau. Deze Donaubrug (voorheen: Vriendschapsbrug) was tussen de bouw in 1954 en 2007 de enige brug over het 470 km lange stuk Donau tussen Roemenië en Bulgarije. In 2007 werd een tweede brug geopend. Op de railing van de brug pal naast het spoor zitten een paar mannen naar ons te zwaaien, in Nederland reden om al het treinverkeer subiet stil te leggen, maar wij rijden hier gelukkig lekker rustig door. Op veel plekken in Roemenië worden de sporen vernieuwd, stations gerenoveerd en rijden nieuwe treinen rond. In Bulgarije heb ik dat nergens gezien. Op het Bulgaarse grensstation, in het centrum van Ruse, wordt onze trein gesplitst. De treincollectie is een soort Sovjet-museum. Ludmilla-diesellocomotieven, rond 1970 gebouwd in Luhansk in Oost-Oekraine, waar nu een oorlog is tussen het Oekraïens leger en (pro-)russische troepen.

Gorna Oryahovitsa Bosphorus Express

Wachten op station Gorna Oryahovitsa

Na Ruse wordt het landschap mooi, heuvelachtiger, heel dun bevolkt en onaangetast door afzichtelijke betonnen woonflatjes en fabrieken. Twee uur later bereiken we Gorna Oryahovitsa. Hier worden weer rijtuigen aan- en afgekoppeld en we krijgen opnieuw een nieuwe locomotief, we staan hier ongeveer anderhalf uur stil. Het door vogels volgescheten bordje “1858 Истанбул“ is duidelijk wanneer de trein weer vertrekt. De spoorwegbeambte en de Roemeense mevrouw gaan samen bier, sigaretten en eten halen in de stationswinkel. Omdat ik wel “Lei” en “Lira“ heb, maar geen “Leva“, kan ik niets kopen. Bang als ik altijd ben om onderweg zonder eten of drinken te zitten, heb ik al groots ingeslagen op station Bucuresti Nord. Broodjes van de Subway, koekjes, cake, een paar liter water, veel te veel eigenlijk.

Bulgaars platteland

Als we vertrekken uit Gorna Oryahovitsa schemert het al. Dat is best jammer, het midden van Bulgarije is vol bergen en bossen die ik graag bij volledig daglicht had gezien. Na een tijdje besluit ik in bed liggend te gaan lezen. Het beddengoed is kraakwit en ziet er nieuw uit, alleen het matras is een beetje doorgezakt. Langzaam val ik in slaap totdat ik wakker wordt van tunnels en bochten waar we doorheen rijden. Het rijdend museumstuk rammelt en bonkt over het spoor dat in erbarmelijke staat verkeert. Mijn gevoel zegt me dat we een beetje rondjes zitten te rijden in tunnels. Bij thuiskomst zoek ik het na en het is inderdaad zo dat trein rondjes in tunnels heeft gereden. Het zijn twee lussen achter elkaar bij Raduntsi, om het hoogteverschil te overwinnen.

icon-car.pngKML-LogoFullscreen-LogoQR-code-logoGeoJSON-LogoGeoRSS-LogoWikitude-Logo
Raduntsi

kaart is aan het laden - een ogenblik geduld aub...

Raduntsi 42.678618, 25.595269 Spoorlussen Raduntsi

Terug naar de moderne tijd in Turkije

Heel erg veel slaap zit er daarna niet meer in, rond twee uur ’s nachts arriveren we bij de Bulgaars-Turkse grens bij Kapikule. Iedereen moet de trein uit voor de douane. Op mijn telefoon verschijnt de melding “Welkom in Griekenland”. Kapikule ligt in Turkijk bij het drielandenpunt Bulgarije-Turkije-Griekenland. Of je moet dokken om Turkije in te mogen, hangt af van je paspoort. De pechvogels die moeten betalen, moeten eerst bij het ene loket een stickertje voor in het paspoort kopen en dan pas naar het andere loket gaan waar de geluksvogels meteen mogen aansluiten. Het blijkt dat ons rijtuig al in Dimitrovgrad is gekoppeld aan een couchetterijtuig uit Sofia. In dit rijtuig zitten wel veel mensen. Samen met een Fransman en een Australische sta ik bij het eerste loket. Ik moet €15 betalen, de Australische jongedame €45 en de Fransman niets. De Australische jongedame heeft geen Euro’s en wil met creditcard of Turkse Lira’s betalen. De Turkse Douane accepteert geen Turkse Lira’s of creditcard. Euro’s of achterblijven op het perron! De Fransman leent haar de Euro’s. Na een uurtje lekker uitwaaien en kletsen op het perron mogen we verder over het keurig onderhouden en rechte Turkse spoor. Vanwege een groot spoortunnelproject in Istanbul (Marmaray) kunnen we niet helemaal met de trein doorrijden tot het eindstation. In Cerkezköy stappen we over op een touringcar. Het eerste gedeelte over de snelweg naar Istanbul verloopt goed, maar daarna komen we in gigantische verkeersopstoppingen. Het is ochtendspits, haast en stress, toeterende luxe auto’s rij aan rij op brede snelwegen door spiksplinternieuwe voorsteden met dure appartementen. Het contrast met het ritje door Bulgarije kan bijna niet groter.

Let op: het is inmiddels niet meer mogelijk een Turks visum aan de grens te kopen! Een e-Visum dien je vooraf aan te vragen via het elektronisch visumaanvraag systeem.

1 Comment so far

  1. Mooi geschreven! En ook ik wist niet dat daar zoveel olie werd gewonnen, zo dichtbij huis… maar dat wist ik ook niet van Oost-Turkijke. :) Wat een maffe rondjes legt die trein daar bij Raduntsi af trouwens, zal wel een flink hoogteverschil zijn dan. Aparte ervaring deze treinreis!

    Reply

Geef een reactie

Required fields are marked *.